Blog Przemysława Iwańczyka

Jestem na urlopie. Ale gazety czytam namiętnie. Dzisiejszy „Przegląd Sportowy” zacząłem od wywiadu z Maciejem Iwańskim, jeśli ktoś nie pamięta, na szczęście byłym już piłkarzem Legii, a nawet reprezentacji Polski. Wywiadem zaczynającym się, dającym nadzieję tytułem „Myślę, czy nie skończyć”...
Dopadłem jak zwierzę. Myślałem, że to prawda najprawdziwsza, że już ogłosił, jak wielką stratę poniesie europejska piłka, że już zapewnił, że już dał słowo, które - niestety - zwykłym szantażem się okazało...

Maciej Iwański, posiadacz wielgachnego brzucha w historii ekstraklasy, niby informuje, że już kończy, a tak naprawdę tylko straszy, że swej „chodzącej” karierze chce powiedzieć „dość”.
Ale on przecież ma tupet, on tylko udaje, on ledwie informuje na potrzeby dziennikarskich pazurów i przyszłego kontraktu - oby nie - w lidze naszej najwyższej...
„W Polsce mówiono, że Iwański jest gruby, bo ktoś kiedyś umiejętnie zrobił zdjęcie [pewnie spreparowane w Fotoshopie - patrz wyżej - red.]. Mój brzuch to już legenda, nic na to nie poradzę, chociaż mówiąc już poważnie, ja nigdy go nie miałem. Przy moim wzroście, na mojej pozycji na boisku, nie grałbym na poważnie w piłkę. Muszę jednak przyznać, że w Turcji czułem się naprawdę dobrze i trochę schudłem, choć jadłem zdecydowanie więcej niż w Polsce”.
Wspomina Pan, że dopuszcza Pan możliwość całkowitej rezygnacji z futbolu. Nie wiem, jak europejski - pewnie poniesie wielką stratę; liczę, że do naszej ligi Pan nigdy nie wróci.
Panie Macieju - tak już reasumując - ja też mam brzuch, wiele większy, całkiem niedawno 88 kg ważyłem, jem pewnie i piję więcej niż Pan. I też w piłkę grać próbowałem, w Borucie Zgierz na licencji nawet. Sportu tykałem wiele - przyznaję - ale na pewno mniej niż Pan, a piszę o nim od 1994 r., jeśli chce Pan to w jakikolwiek sposób podważyć. Jestem od Pana cztery lata starszy, wzrostu mam podobnie jak Pan niewiele i wcale zdrowo się nie prowadzę. Patrząc jednak, jak Pan w naszej ekstraklasie prezentował się raczył, co Pan w poniedziałek w „Przeglądzie Sportowym” butnie zapowiedział, gotów jestem wejść z Panem w zakład niewielki. Jeśli oczywiście wciąż Pan utrzymuje, że sylwetkę ma Pan jak Cristiano Ronaldo.
Proponuję zawody.
Zakładam, że czasu ma Pan wiele, bo klubu nowego wciąż Pan poszukuje, więc liczę, że i zakład przyjmie Pan honorowo. Niech Pan wybierze dystans, na którym zmierzyć byśmy by się mogli, ja załatwię resztę - profesjonalnych sędziów i miejsce zawodów. Stawiam swoją miesięczną pensję w Gazecie Wyborczej, Pan niech postawi tureckie zarobki, które ponoć większe (za „Przeglądem Sportowym”) niż w Legii były. Jeśli wygram, na cele charytatywne przekażę, Pan niech uczyni z wygraną, co chce, choć liczę, że i na ten sam cel przekaże.
Rzucam Panu fit-rękawicę, liczę honorowe przez Pana przyjęcie zakładu.