Blog Przemysława Iwańczyka

Ponad 17 tysięcy kibiców na ligowym meczu z przeciętnym Górnikiem Zabrze, wypełniony w większej części sektor rodzinny, na którym mąż z żoną posprzeczali się, czy Miroslav Radović jest najlepszym piłkarzem Legii, a Maciej Rybus nadaje się tylko do „pchania karuzeli” i czy może asysta rozgrzesza jego słaby występ po wejściu z rezerwy. Byli też tacy, którzy przyprowadzili ledwie odstające od ziemi berbecie. Te albo miały swoje zajęcia, albo zwyczajnie spały. Rodzice pasjonowali się naprawdę niezłym meczem.

Takich scen było w piątek wiele - słowem wcale nie piknik, a spotkanie na trybunach wytrawnych w sporej części znawców futbolu, którzy w fajnej atmosferze obejrzeli niezły - co jeszcze raz podkreślę - mecz Legii na jednym z piękniejszych stadionów w Europie (tak, tak, nie przesadzam).

I tu sielanka, niestety, się kończy. Pod stadionem, przed kasami wciąż jak na Bazarze Różyckiego.

Na Łazienkowską wybrałem się z synem. Chadzając na mecze Legii w poprzednim sezonie, kupowaliśmy bilety dla rodziny kilka dni wcześniej. W piątek podjechaliśmy pod stadion około godziny przed meczem z nadzieją, że bez problemów kupimy wejściówki na sektor rodzinny.

I co?

Otwarte cztery kasy, z czego jedna przeznaczona tylko do sprzedaży biletów na pucharowy mecz ze Spartakiem. Pod pozostałymi - ZOO. Znaczy gorzej niż w ZOO, bo przed kasami stołecznego ogrodu zoologicznego porządku pilnuje ochrona. Pod stadionem „o jakim marzyłeś” panują zwierzęce reguły - w nieprzebranej kolejce zwyciężają najwyżsi, najsilniejsi, najbardziej barczyści, a najczęściej ci, którzy mają najwięcej promili. Przeciskają się bez pardonu, popychają zawiedzione dzieciaki z rodzicami, kobiety i obcokrajowcy (a byli i tacy, widać było, że wyszli prosto z biur) szanse mają mikre, żeby nie powiedzieć żadne. I do tego kasjer, który celebrując sprzedaż każdej wejściówki jakby zachęcał wzrokiem: kup karnet na cały sezon, a unikniesz podobnej gehenny za tydzień czy dwa.

Staliśmy w około 30-osobowej grupie, na pozór niewielkiej, ale wyszło, że od godz. 19.45 do 21.05. W potoku kur... - i tu jakoś specjalnie nie byłem zdziwiony - padających z ust sfrustrowanych, bo najzwyczajniej oszukiwanych w rządku ludzi, którzy boją się zwrócić uwagę podchodzącym bez kolejki.

Spod kas na sektor rodzinny trzeba jeszcze przejść dobre kilkaset metrów, później szczegółowa rewizja, ochrona, na trybunach byliśmy w chwili, kiedy spiker zapraszał na przerwę. Zapłaciliśmy za bilety na cały mecz.

Na drugą połowę zaciągnąłem syna właściwie siłą, bo w podstadionowej „walce o bilet” ochotę na oglądanie meczu odebrali mu starsi wiekiem, stażem i cwaniactwem „kibice”. Już na stadionie powiewały dwa transparenty „Wszyscy na Spartak”. - Na podobne przygody mnie już nie namówisz - skomentował syn, choć na eliminacje Ligi Europejskiej wybierał się z mamą i młodszym bratem. On tym samym podziękował za stadion „o jakim marzył”.

Ja na szczęście mam dziennikarską akredytację, mogę pracować bez kolejkowego survivalu.

PS Kupiłem właśnie Gazetę Wyborczą, gdzie opisane są piątkowe sceny spod kas. Rzecznik prasowy Legii Michał Kocięba tłumaczy: - Jeśli ktoś przyszedł później i nie miał biletu, musiał się liczyć z kolejką.

OK, nie spodziewałem się, że wszystkie okienka będą stały otworem. Kolejkę przewidziałem, ale nie to, że panuje w niej prawo dżungli.