Blog Przemysława Iwańczyka

Czułem od kilku dni, że będzie mi dane napisać ten tekst. Wiedziałem, patrząc na Maję Włoszczowską, że to kobieta zaprogramowana na sukces (tak to zresztą ująłem w relacji on-line z Kanady). Że jest profesjonalistką w najmniejszym nawet detalu. Że - jak na absolwentkę matematyki przystało, a co w sporcie nie zdarza się często - jest osobą nie znoszącą irracjonalnych i pretensjonalnych zachowań oraz zbędnych słów. Zresztą dotyczy to wszystkich, którzy są w reprezentacji Polski, nie tylko dzisiejszej mistrzyni świata.

Fot: Trener kadry Andrzej Piątek i lekarz Robert Pietruszyński cieszą się z koszulki mistrzyni świata Mai Włoszczowskiej

W sumie przez przypadek los mnie zetknął z kolarzami górskimi. Ale wiele od nich wyniosłem. Zrozumiałem, co tak naprawdę znaczy „duży sport”. Sport wymagający wyrzeczeń, katowania się do urzygu (przepraszam za to słowo, ale chyba oddaje wszystko w dyscyplinach wytrzymałościowych). Tu każdy zna swoje miejsce w szeregu, wie, na czym polega profesjonalizm, każdy też wie, kiedy jest czas na robienie z wyjazdu „kolonii w Grotnikach” (wioska 10 km od Łodzi, gdzie wysyłano dzieci właśnie z Łodzi, pejoratywne znaczenie wakacji z tzw. wypasem), a kiedy czas na ciężką, katorżniczą robotę.

Od trenera tej ekipy Andrzeja Piątka nauczyłem się wytrwałości i cierpliwości. Bo z kobietami - z perspektywy szkoleniowca - jest naprawdę zupełnie inaczej niż z mężczyznami (wiem, o czym piszę, mam do czynienia od lat z rugbistami). Nawet, jeśli są to zahartowane w każdym boju sportsmenki, nieopatrznie wypowiedziane przy nich słowo nie umknie. Napisane - tym bardziej.

Wiem też, ile dla kolarzy znaczy dostrzeżenie nawet najmniejszego sukcesu. Odebrał przy mnie trener Piątek około 200 SMS-ów. Kiedy nie było triumfów, telefon milczał, a szef (poprzedni) związku robił ciągle pod górę.

Kolarstwo górskie, reprezentacja Polski, czy też wiodąca w tym światku grupa CCC Polkowice (z asystentem, serwismenem, fizjoterapeutą i innymi) funkcjonuje jak zaprogramowana rodzina. Wejść do niej jest niezwykle trudno. A nawet jeśli wejdziesz, zostaniesz zaakceptowany, albo przepadłeś.

Dziś grupa ta sięga po największy sukces - do wygrania są też oczywiście igrzyska:) - a ja wraz z nimi mogłem się tym cieszyć i emocjonować. Przez te kilkanaście dni spędzone w sumie z polskimi kolarzami górskimi wiem dużo. Miałem do czynienia z profesjonalistami, którzy nic nie pozostawiają przypadkowi. Myślę, że choć w części mogłem się zrewanżować. Gratuluję Wam, jesteście naprawdę świetną ekipą. Dziękuję za kilka naprawdę świetnych wyjazdów - Canberra, Paryż-Roubaix, teraz Mont-Sainte-Anne. Mam nadzieję, że sportowy i nie tylko świat w Polsce (minister, sponsorzy, media) w końcu się na Was otworzy...

PS Dziś będę miał przyjemność zjeść kolację w tej samej sali z mistrzynią świata w kolarstwie górskim Mają Włoszczowską oraz mistrzem globu w kolarstwie górskim, Hiszpanem Jose Antonio Hermidą.