Blog Przemysława Iwańczyka

Grzegorz Łomacz z Jastrzębia: - Skra musi wygrać, a my jedynie możemy.

Daniel Pliński ze Skry: - Takie wypowiedzi naszych rywali są moim zdaniem nie w porządku w stosunku do sponsorów klubu, kibiców, kolegów i samych siebie. Są też nie fair ze względu na nas. Jak to nie muszą z nami wygrać? Płacą im mniejsze pieniądze, mniej trenują, mają gorsze warunki? A może sponsorzy powiedzieli, że dają pieniądze, ale ze Skrą wygrać nie trzeba? Kibice kupowali bilety i mówili, że nie oczekują zwycięstwa? Ja nigdy bym nie powiedział, że nic nie muszę.

Ta wymiana zdań na łamach Przeglądu Sportowego była pierwszym starciem siatkarzy Jastrzębia i Skry. Jeszcze zanim oba zespoły wyszły na boisko. Zupełnie jak podczas konferencji prasowych Andrzeja Gołoty i Tomasza Adamka przed walką stulecia.

Piszę o tym dlatego, że w lidze siatkarzy w końcu coś się dzieje nie tylko na boisku. Siatkarze - jeszcze nie wszyscy, ale to i tak coś - nie udają już grzecznych chłopców i nie zarzucają już dziennikarzy oraz kibiców komunałami, że „odnosimy się z szacunkiem do każdego rywala” i temu podobne ble-ble.

Mam też wrażenie, że na boisku - choć siatkówka to sport niekontaktowy - zawodnicy zaczęli wreszcie złościć się na siebie, dyskretnie spoglądać na rywala, deprymować, a nawet wyprowadzać z równowagi nie tylko udaną akcją.

Już po trzech kolejkach nowego sezonu gołym okiem widać, że liga jest inna niż przed rokiem. Inna czyli lepsza, i to pod każdym względem. Z wybijającymi się od początku rozgrywek Resovią, Jastrzębskim Węglem, Zaksą i AZS Częstochowa. Skrę pomijam, bo znamy to od pięciu lat. Co kolejka to hit, albo nawet dwa. Jak tak dalej pójdzie kibice nie zatęsknią za kadrą. Potraktują ją jak deser do dania głównego.

Zakłady bukmacherskie w bwin.com. Zarejestruj się i zgarnij bonus!