Blog Przemysława Iwańczyka

Po moim poniedziałkowym wpisie po meczu z Chinkami rozpętała się burza - zarówno w wypowiedziach internautów jak i w mailach, którymi zostałem zasypany. Pozwalam więc sobie odnieść się do części z tych opinii.

Ciągle utrzymuję, że trener Marco Bonitta nie pomaga drużynie, nie reaguje w porę, z rzadka sięgając po rezerwowe. Jako przykład podałem niefortunnego czwartego seta z Chinkami, kiedy to Polki prowadząc 22:20, poległy. Zgadzam się, należało sypnąć kolejnymi przykładami z tego spotkania, już zabierałem się do kolejnego wpisu na ten temat, kiedy to argumenty podsunął sam Bonitta. W rozmowie z Rafałem Stecem (część cytatów Rafał wykorzystał w relacji z meczu) przyznał, że popełnia błędy opieszale rotując składem.

Wbrew temu, co przeczytałem w Waszych wpisach i mailach, nie ulegam narodowej histerii, nie suszę głowy siatkarkom - w końcu przegrały z trzykrotnymi z rzędu mistrzami olimpijskimi (Kuba, 1992, 1996, 2000) i aktualnymi złotymi medalistkami (Chiny, 2004). Nie oceniam występów polskich siatkarek w myśl zasady „albo czarne albo białe”, ubolewam jednak, że nie wykorzystały wielkiej szansy, by awansować do ćwierćfinału z trzeciego miejsca, by wzmocnić morale pokonując tak znamienitych rywali i nie sprowadzać potyczki z Japonią do celu ostatecznego na igrzyskach w Pekinie.

Nie czynię z Bonitty głównego winowajcy tych porażek, ale śmiem twierdzić, że istotnie się do nich przyczynił. Wiem też, co na ten temat sądzą same siatkarki (także te, które go bardzo lubią), z którymi mam kontakt, i to daje mi dość solidne podstawy, by wysunąć takie zarzuty pod adresem Włocha.

Pytacie mnie, czemu pałam nienawiścią do Bonitty. Otóż lubię Bonittę, często z nim rozmawiam, wymieniam sms, ale równie często go nie rozumiem i mówię mu o tym wprost. Nie rozumiem jego decyzji podczas meczów, jak i tych pozaboiskowych. Nie mogę pojąć, jak trener może powiedzieć przed spotkaniem, że liczy się dla niego wynik dopiero następnego spotkania. Jak trener w przededniu spotkania z Japonią może wypalić do dziennikarzy, że „Anny Barańskiej nie da się oglądać” (niestety, zabliźniająca się rana po wydarzeniach w Szczyrku znów została rozdrapana), etc.

Bonitta reaguje emocjonalnie, jest raptusem, który później żałuje swoich słów i decyzji. Niestety, przenosi się to na zespół rozbijając go na nowo. Zastanawia mnie, co stało się od stycznia, bo przecież wtedy atmosfera w drużynie była bliska ideału, a relacje na linii trener-siatkarki niemal wzorowe. Kto zalazł za skórę Bonitcie i czym, że trener reaguje teraz tak nerwowo i nieprzewidywalnie. Teorii i plotek na ten temat jest wiele i żadnej z nich przetwarzał nie będę. Mam tylko nadzieję, że Bonitta znów (tak jak po wyrzuceniu trzech siatkarek ze zgrupowania w Szczyrku) w porę się opamięta. Że igrzyska w Pekinie nie będą imprezą, po której będziemy jedynie wspominać włoskiego selekcjonera i to tylko w kontekście jego kolejnych „wyskoków”.

W środę mecz z Japonkami. Wierzę, choć do pełnego przekonania mi daleko, że Polki wygrają, zapewniając sobie ćwierćfinał (spotkanie z Wenezuelą traktuję jak formalność). Mam też cichą nadzieję, że uda się również „ugryźć” Amerykanki, a wtedy awans do ćwierćfinału i potyczka z rywalem, których niejednokrotnie biało-czerwone pokonywały. A później... Lepiej nie zapeszać.